Askerlik ile ilgili işlerini halletmek üzere memleketi Rize’ ye giden Savaş’ ın yolculuk hikâyesi... 

PLAN 01:  

İç, gece...  

Savaş’ ın evi. Salon. Anne, baba, kardeş ve Savaş. Televizyon izlerler... 

- 

Baba : Otobüs kaçta Savaş? Sen yatsana, yol uzun sürer... 

Savaş: Yatarım birazdan. 

Anne : Hakikaten sen yat, yol 10 saat falan sürer. Perişan olursun uykusuzluktan. Zaten tutturdun kalmayacağım, döneceğim hemen diye. 

Baba : Kalsaydın orada bir iki gün. Köye çıkardın, büyük amcanlarda kalırdın işte. Ne güzel olurdu? 

Savaş : Baba ne işim var benim köy yerinde ya? Börtü böcek dolu her yer. Zaten gidiş sebebim yeterince can sıkıcı. Birde üstüne köye gidip avamlık mı yapayım? 

Baba : Sen bilirsin, ben doğduğun topraklar diye söyledim. 

. . . Bir müddet sessizlik.

Savaş : Ben yatar, size iyi geceler. 

Anne : İyi geceler oğlum, Allah rahatlık versin. 

Kardeş : İyi geceler abi; komutanına saygıda kusur etme ha. 

Savaş : Seni de göreceğiz oğlum, Sen de gideceksin aynı iş için onca yolu. 

Baba : İyi geceler aslan, sabah beni uyandır bırakayım terminale. 

Savaş : Gerek yok, Jennifer gelecek, o götürecek beni. 

Baba : Tamam, iyi yolculuklar ola. İyi uykular... 

. . . Savaş ayrılır odasına gider. 

Kardeş : Baba, abim neden burada yaptırmıyor işlemlerini, buradaki askeriyelerde olmuyor mu işi? 

Baba : Oradan daha kolay olur. Burada iş uzar; muayenesi var, sağlık kontrolü var, işlemleri var… 

Anne : Bir de bu Jennifer çıktı başımıza! 

Baba : Onu çocuğu yurt dışında okumaya gönderdiğinde düşünecektin. 

Kardeş : Abim iyice tiki olmuş ha. 

Baba : Şişşşş...

PLAN 02 :

İç, gece...

Savaş’ ın evi. Savaş’ ın odası. Savaş. Telefonla konuşmayı bitirir; yatağa girer...

- 

Savaş : Ok honey, see on tomorrow. 

. . .  

Savaş : Me too, bye. 

. . .

Savaş : ( İç Ses ) Vay be, New York, Londra, Oxford Üniversitesi sonra Ankara... Şu semte bak, şu insanlara bak... Daha dur, yarın akşamüzeri gözlerini Rize’ de açınca ne yapacaksın bakalım... 

          Saatin alarmını 06.30’ a ayarlar... 

PLAN 03 :

İç, gündüz. 

          Savaş’ ın evi. Savaş’ ın odası. Savaş, anne. Savaş uyuyor. Saat 6.45. Korna sesi ve annesi onu uyandırır... 

-

Anne : Savaş kalk, geç kalacaksın, çeyrek var saat. 

Savaş : Eyvah, eyvah, geç kalacağım. Jen geldi mi ki? 

Anne : Geldi, aşağıda, hadi acele et yavrum, hadi güzelim. 

. . . 

          Savaş hızlı bir şekilde giyinir, çantasını alır ve çıkar odadan... 

PLAN 04 :

İç, gündüz.

Savaş’ ın evinin çıkış kapısı. Savaş, anne, kardeş. Vedalaşırlar, korna sesi gelir... 

- 

Savaş : Hoşça kalın aile bireyleri. Yarın sabah görüşürüz. 

Kardeş : Güle güle abicim, iyi yolculuklar. 

Anne : Aman dikkatli gidin oğlum, hızlı gitmeyin geç kaldık diye. 

. . .  

          Baba arkadan gelir, gözlerini ovarak. 

Baba : Bu kim ya, yıktı ortalığı sabah sabah, dat dat diye. 

Anne : Müstakbel gelinimiz, Savaş’ ı almaya geldi.

. . .  

          Kapıyı kaparlar... 

PLAN 05 :

Dış, gündüz.  

Terminal önü. Savaş, Jennifer. Araba yanaşır, Savaş iner, koşarak terminal binasına girer... 

- 

PLAN 06 :  

Dış, gündüz.  

Terminal önü. Savaş, Çaycı. Otobüs terminale yanaşır, çaycı Savaş’ a doğru gelir... 

- 

Çaycı : Abi çay vereyim mi, otobüsün daha 15 dakikası var? 

Savaş : Yerli mi o, Earl Grey varsa alayım bir tane? 

Çaycı : Bildiğin çay abi, halis muhlis Doğu Karadeniz çayı. 

Savaş : Teşekkür ederim, kalsın, ben yolda içerim. 

          Savaş, otobüse doğru gider, biner ve yerine oturur, o giderken çaycı da arkasından söylenir... 

Çaycı : Hı, içersin yolda ön gey çayını... Dangoz... 

PLAN 07 :  

Dış, gündüz.  

Terminal önü. Otobüs hareket eder. Diğer otobüsten inmiş 2 turist çantaları yanlarında oturur ve çay yudumlarlar... 

- 

PLAN 08 :  

İç ( Otobüs ), gündüz.  

Savaş, muavin. Otobüs seyir halindedir. Savaş kafasını cama dayar... 

- 

Savaş : ( İç Ses ) . . . Ne kadar toz var bu memlekette? Ne kadar çöp var ortalıkta? Amerika’ da çöp kutuları büyüktü ama aralarındaki mesafe fazlaydı. İngiltere’ de küçük çöp kutuları sokaklara daha sık yerleştirilmişti. İngilizlerin çöpleri daha işlevseldi ama Amerikanların çöp kutuları da güzel tasarlanmıştı. Adamlar muhtemelen çöp kutusunu bir endüstriyel tasarımcıya çizdirmiştir... Çöp tenekesi ve endüstriyel tasarımcı bir insan... O kadar yol geçtik, hâlâ bir çöp tenekesi görmedim. Üniversitelerin endüstriyel tasarım bölümü mü yok yoksa?( hafif tebessüm eder ) Yoksa atacak çöpümüz mü az olduğu için? Yurt dışında duyduğum kadar var mıdır acaba? Çöpleri kullananlar, beslenenler var mıdır ki? Bir insan çöpten aldığı bir şeyi nasıl yiyebilir ki?

. . .  

Muavin : İyi yolculuklar efendim, biletinizi alabilir miyim? 

Savaş : Tabii ki, buyurun. 

Muavin : Nerede ineceksiniz? Bagajınız var mıydı? 

Savaş : Ben askerlik şubesine gideceğim Rize’ de. Nerede insem daha uygun olur? 

Muavin : Ben size haber veririm. Askerlik zamanı galiba? 

Savaş : Evet, işlemlerimi yaptırmaya gidiyorum. 

Muavin : Oo, Rizelisiniz o zaman. Memleket havası iyide gelir şimdi size.  

Savaş : Doğrudur, tabii, mutlaka. 

Muavin : İyi yolculuklar, ineceğiniz yerde haber vereceğim size. 

Savaş : Teşekkür ederim. Saat kaç acaba? 

PLAN 09 :  

İç, gündüz.  

Savaş’ ın evi. Anne, baba. Çay içerler. 

- 

Baba : Saat 1 olmuş. Mola verir bu aralarda Savaş’ ın otobüsü.  

Anne : Ay bir şeyler yese molada bari. O beğenmez yemez hiçbir şey oralarda. 

Baba : Aç kaldı mı öyle bir yer ki. 

. . .  

Baba : Yahu Savaş Rize’ ye akşam üstüne doğru inecek. Mesai saatine yetişemez ki.  

Anne : Bir gece kalacak canım, internetten bulmuş bir otel. Temiz, yıldızlı bir otelmiş. Batar ya beyimize daha aşağıda olanları. 

Baba : O zaman o molada da bir şeyler yemez içmez. Otele kadar bekler. Bak görürsün.

PLAN 10 :  

Dış, gündüz.  

Mola yerinin önü. Otobüs mola yerine yanaşır. Savaş otobüsten iner, bahçedeki masalardan birine oturur. Bel çantasını masanın üzerine koyar.  

- 

PLAN 11 :  

Dış, gündüz.  

Mola yerinin önü. Savaş, çaycı, küçük kız. 

- 

Çaycı : Abim çay vereyim içer misin? 

Savaş : Hayır, teşekkür ederim. 

. . .  

          Bir süre oturur ve Savaş’ ın yanına küçük bir kız yanaşır. Elinde bir bardak çay bardır. 

Küçük kız : Çay içer misin Savaş abi? 

          Savaş kıza doğru döner, şaşkındır. Şaşkınlığını üzerinden çabuk atar. Bel çantası masanın dış tarafına doğru bakıyordur. Ne olup bittiğini anlamış bir ifadeyle küçük kıza; 

Savaş : İsimlikleri hep okur musun sen? 

Küçük kız : Bazen. 

Savaş : Ver bakalım bir çay içeyim. 

Küçük kız : Sana şeker de getireyim mi? 

Savaş : Hayır, ben şekersiz içiyorum. 

Küçük kız : Peki, afiyet olsun. 

Savaş : Senin adın ne bakayım? 

Küçük kız : Safiye. 

Savaş : Ne güzel bir ismin var. 

Küçük kız : Senin ismin neden savaş? 

Savaş : Beğenmedin mi? 

Küçük kız : Savaşmak için mi askere gidiyorsun? 

          Savaş yine şaşırır, anlamsız bir ifadeyle küçük kıza bakar.  

Savaş : Benim askere gittiğimi nereden biliyorsun? 

Küçük kız : Yani gidiyorsun? 

          Savaş kızın bu hallerine bir anlam veremez, kıza gülümser ve bu sırada; 

Küçük kız : Çikolata alacağım kendime. Hemen gelirim. 

          Kız çikolata almak için Savaş’ ın yanından uzaklaşır, Savaş bu arada çayını bitirir ve çaycıya; 

Savaş : Arkadaşım, bir çay verir misin? 

Çaycı : Hemen geliyor abi. 

. . .  

          Savaş bu arada bir sigara yakar, çaycı yaklaşır, elinde çay tepsisi vardır. Savaş’ a bir bardak çay bırakır. 

Savaş : Sağ ol, teşekkür ederim. 

Çaycı : Afiyet olsun. 

          Çaycı uzaklaşır, bu sırada küçük kız elinde çikolatası ile gelir. 

Küçük kız : Senin evin uzaklarda mı? 

Savaş : ( İç çekerek ) Evim mi? Orası uzak mı bilmiyorum.  

. . .  

Savaş : Sen boş ver benim evimi. Sen burada ne yapıyorsun? Senin evin nerede?

Küçük kız : Neden sigara içiyorsun? 

Savaş : Sen sakın içme büyüyünce. 

Küçük kız : Sen neden içiyorsun büyük olduğun halde? 

Savaş : Hımm, sen çok zeki bir kıza benziyorsun.  

Küçük kız : Ben gazoz alacağım.  

Savaş : Hadi git bakalım, bekliyorum seni burada. 

          Küçük kız Savaş’ ın yanından gazoz almak için uzaklaşır. Birkaç adım attıktan sonra küçük kız Savaş’ a doğru döner; 

Küçük kız : Bence sen kendinle savaştığın için adını Savaş koymuşlar. 

          Kız arkasını döner ve yürümeye devam eder. Savaş, afallamış bir halde kızın arkasından bakar. Bu sırada otobüsünün kalkış anonsu yapılır. Çaycı Savaş’ a doğru yaklaşır ve; 

Çaycı : Abi senin otobüs Rize mi?

Savaş : Efendim, ha? 

Çaycı : Otobüsün diyorum! Rize mi? Kalkıyor otobüs. 

Savaş : Ha, evet, nedir benim borcum. 

Çaycı : Ne verdik abi sana, 1 çay değil mi? 

Savaş : Bir tane de sizin ufaklık getirdi, iki çay var. 

Çaycı : Bizim ufaklık mı? Kimmiş o? 

Savaş : Şu küçük kız işte! Buradaydı biraz önce. 

Çaycı : Abi ne küçük kızı olacak burada, iyi misin sen? 

Savaş : ( Şaşkın ve anlamsız bir ifade takınır ) Ben karıştırdım galiba, yol yorgunluğundan olsa gerek. 

Çaycı : 1 lira ver yeter abi. Deniz havası çarpar bu memleketin yabancısını. Memleket neresi, yabancısın galiba? 

Savaş : Galiba... 

          Savaş parasını bırakır, 

Savaş : Hadi kolay gelsin, hayırlı işler. 

          Savaş otobüse doğru yürümeye başlar, bir yandan da etrafına bakınır, gözleri küçük kızı arar. Çaycı da şaşkın bir ifadeyle Savaş’ ı izler, 

Çaycı : Hasta mıdır nedir kardeşim, tövbe tövbe... Küçük kızmış! Gündüz vakti kafa mı kurdun anasını satayım?

PLAN 12 :  

İç ( Otobüs ), gündüz.  

Savaş, muavin, arkadaki yolcu, yaşlı kadın yolcu. Savaş oldukça şaşırmış bir haldedir, otobüse biner, yerine gelir oturur, gözleri dışarı bakınır. Yerine otururken bel çantasını açmak için kendine doğru çevirir, isimlik boştur. 

- 

Savaş : ( İç Ses ) Kafayı oynatacağım ya, bu kız ismimi nasıl öğrendi ki? Kimdi o kız? 

. . .  

          Otobüs biraz ilerledikten sonra Savaş dışarı bakınırken küçük kızı yol kenarında kucağında oyuncak bebeğiyle ona el sallarken görür. Savaş kıza el sallar. Savaş’ ın arkasındaki yolcu Savaş’ ın el salladığını fark eder, döner dışarı bakar ve yol kenarında sadece oyuncak bebeği görür. Arkadaki yolcu şaşırmış, garipsemiş bir ifade takınır. 

. . .  

Savaş :  ( İç Ses ) Yat uyu biraz oğlum, uçtun iyice... Bu kız hayâl değildi. Hayâl olamaz! o çayı içtim ben; sıcaktı! bardağı tuttum; en arkada oturan yaşlı kadın küçük kızı gördü, ona gülümsedi. 

          Bu sırada yaşlı kadın yolcu yanındaki yakınına bir şeyler söyler, hareketlerinden yaşlı kadın yolcunun kör olduğu anlaşılır. 

. . .  

Muavin : İçecek bir şey ister misiniz? 

Savaş : Sade sert bir kahve verir misiniz? 

Muavin : Tabi, buyurun. Sizin ineceğiniz yere yaklaşıyoruz. Haber veririm. 

Savaş : Tamam, sağ olun. 

. . .  

PLAN 13 :  

Dış, gündüz.  

Küçük kız, anne, oyuncak bebek ve bebek. Küçük kız ve annesi sık ağaçlarla kaplı ormanlık bir arazi içindeki kulübe önünde konuşurlar. ( İkilinin her repliğinde yaşları ilerlemiş görünür ) 

- 

Anne : Misafirlerimize çay ikram ettin mi kızım? 

Küçük Kız : Hı hı.  

Anne : Bebeğin nerede, kaybetmedin değil mi? 

Küçük kız : Hayır anne, içeride, yerine bıraktım. 

. . .  

Anne : Yemek hazır, siz yemeğinizi yiyin, beni beklemeyin. 

          Küçük kız içeri girer, bebeği yerinden alır, bebeğin üzerinde aynı elbiseler vardır. Fakat oyuncak bebek artık canlı bir bebektir. 

Küçük kız : Gel bakalım, karnımızı doyuralım, yemeğimizi yiyelim. Sonra uyuyacaksın ama... 

          Küçük kız yaşı ilerlemiş görüntüsünde beşikten bebeğini alır, masaya doğru yaklaşır, oturur ve bebeğine yemeği yedirmeye başlar. Bu sırada anne, kulübenin önünde bahçede oturmaktadır. Elindeki Hacı tespihini çeker. Yüzüne doğru anlık bir rüzgâr esintisi olur. Anne duraksar bir müddet ve eve doğru dönerek cama bakar. Kızı camın önünde oturup dışarıyı izliyordur. 

Anne : ( İç Ses ) Yakında buradan gideceksin güzel kızım. Bir kızın olacak, o kızın babası seni götürecek uzak bir şehre. Yıllardır beraberdik. Sen, baban, kardeşlerin... Sen ve ben kaldık geriye... Geçmişteki bir savaş benim babamı öldürdü, senin babanı kendi savaşı öldürdü... Yeni bir Savaş kızına baba olacak.

. . .  

          Küçük kız başlardaki küçük haliyle evin kapısında kucağında oyuncak bebeğiyle belirir, masumane bir tavırla; 

Küçük kız : Savaş ne demek? 

          Anne küçük kıza cevap verirken küçük kızın üzerinde oyuncak bebeğin kıyafetleri vardır. Küçük kız anneyi dinlerken arkadan annesi bebeğe yemek yedirdiği kıyafetiyle geçer... 

Anne : Savaş hayat demek kızım. Ölmek demek, doğmak demek. Öldürmek demek, doğurmak demek... Zamanla daha iyi anlarsın, tanıdıkça öğrenirsin.

PLAN 14 :  

Dış, gündüz.  

Savaş, muavin. Terminal önü. Otobüs yanaşır ve Savaş otobüsten iner.  

- 

Savaş : Teşekkür ederim, ne tarafta kaldı şimdi askerlik şubesi? 

Muavin : Abicim bak şu sokak da sağda ilerde askeriye. Sizin otel de bir sonraki sokakta. 

Savaş : Sağ olasın, çok teşekkür ederim, iyi yolculuklar size... 

Muavin : Eyvallah abi, şimdiden hayırlı tezkereler diyelim, hayırlı olsun. 

Savaş : Eyvallah, sağ ol... 

          Muavin otobüse biner, otobüs hareket eder ve uzaklaşır. Savaş etrafına bakınır ve terminalden yürüyerek uzaklaşır... 

PLAN 15 :  

İç, akşamüzeri.  

Savaş, resepsiyonist. Otel’ in girişi. Savaş içeri girer, resepsiyondan odasının anahtarını alır, işlemlerini yapar ve asansöre biner ve yukarı doğru çıkar. 

- 

Savaş : İyi günler, Savaş Oflaz adına bir oda rezerve ettirmiştim. Anahtarı mı alabilir miyim? 

. . .

PLAN 16 :  

İç, akşamüzeri.  

Savaş. Otel katı. Savaş odasının kapısını açar, içeri girer. Çantayı yere bırakır, yatağa oturur ve ellerinin arasına başını alarak; 

- 

Savaş : Yol gerçekten de zorluyormuş insanı. 

. . .  

Savaş : Duş, duş, duş... 

          Savaş duşa girer.  

PLAN 17 :  

İç, gündüz.  

Savaş. Otel odası. Savaş banyodan çıkar, ellerini havlu ile kurular. Odandan ayrılır. 

- 

Savaş : ( İç Ses ) Askerlik şubesi bir alt sokakta. Bu saatte boş olur umarım... 

          Asansöre biner, aşağı inmeye başlar. 

PLAN 18 :  

Dış, gündüz.  

Savaş. Askerlik şubesi önü. Savaş şubeden çıkar, o sırada telefonu çalar. 

- 

Savaş : Alo, efendim anne. 

. . .  

Savaş : Evet, bitti işim hallettim. 

.  . . 

Savaş : Evet, şimdi çıktım şubeden. Yol sonu asker oluyorum yani senin anlayacağın. 

. . .  

Savaş : Otobüs yok ya! Şubeye gelirken bilet almaya gittim. Gece otobüsünden başka otobüste yer bulamadım. Mecburen gece bineceğim. Yarın öğlene doğru inerim. 

. . .  

Savaş : Aman neresini gezeyim anne ya... 

. . .  

Savaş : Tamam, hoşça kal, selâm edersin evdekilere. 

. . .  

          Savaş telefonu kapar ve yürümeye devam eder. Otobüs hareket saatine kadar ne yapacağım diye düşünür... 

PLAN 19 :  

Dış, gündüz.  

Şehir meydanı. Savaş. Otobüse gece binecek olan Savaş zaman geçirmek için oyalanacak bir şeyler arar ve yaylaya çıkmaya karar verir. Bir araba kiralar ve yola çıkar... 

- 

          Savaş arabaya biner ve oradan uzaklaşır, trafiğe karışır.

PLAN 20 :  

İç ( Araba ), gündüz.  

Savaş. Savaş, şehirden uzaklaşmış ormanlık dağ yoluna girmiştir. Yolu ve etrafın doğal güzelliğine hayran bir şekilde sürüşüne devam eder. 

- 

Savaş : Cennet ya, resmen cennet. Ağaçlar, hava, her şey muhteşem. 

. . .  

          Savaş yolda araba ile ilerlerken yol kenarında ağaçların içinde gözüne bir şey çarpar. Bakar fakat tam göremez, geçtikten sonra ayandan bakar ve mola yerindeki küçük kızı çalıların arasında ona el sallarken görür. Birden durur...

PLAN 21 :  

Dış, gündüz.  

Orman yolu. Savaş, küçük kız. Savaş, arabayı durdurur, iner ve arkasına bakar. Yüzünde şaşkın ve korkulu bir ifade vardır. Etrafta hiç ses yoktur. Sadece çalıların rüzgâr yardımıyla çıkardıkları ses duyulur... 

- 

Savaş : Ne oluyor lan, ne oluyor lan? Bir şey de içmedim; bu kafa niye? 

. . . 

Savaş : Kimsin sen küçük kız, ne istiyorsun? 

. . . 

          Savaş küçük kızı gördüğü çalılara doğru yaklaşır. Çalıların arasında ormanın içine doğru giden dar, patika bir yol görür. Çalıların arasına girer ve yolu takip eder. Bir müddet ilerledikten sonra çalı çıtırtısı sesleri duyar. Önünde bir tepe vardır, oraya doğru gider ve tepenin ardına bakar. Tepenin ardında çay tarlalarını görür. Tarlanın yanındaki yolda köylüler sırtlarına sepetleri yüklemiş yürürler. Savaş bir müddet bu muhteşem manzarayı izler ve eline küçük kız arkadan yaklaşarak dokunur. Savaş korku ile irkilir. 

Savaş : ( korkarak ve şaşırarak küçük kıza doğru elini uzatır, dokunmak ister ) Sen gerçek misin? 

Küçük kız : Eve gidelim. 

Savaş : Buraya nasıl geldin? Seni mola yerinde gömüştüm en son. 

Küçük kız : Sen buraya neden geldin?  

Savaş : ( Şaşkın bir halde ) Sen, ama bu nasıl olabiliyor? Onca yolu nasıl geldin, seni nasıl görmedi oradakiler?

Küçük kız : Balık sever misin? 

Savaş : Hayır, hayır. Sen bir hayâlsin. Zihnim yorgunluk ve bu stresli halim nedeniyle bana oyun oynuyor. Sen gerçek değilsin, bu yaşananlar gerçek olamaz. 

Küçük kız : Sen gerçek misin? 

Savaş : Hayır, yeter artık. Ben gidiyorum, sende yok oluyorsun. Gidip otelimde biraz uyuyacağım, dinleneceğim ve bu yaşananları unutacağım. Evet, en doğrusu bu, ben gidiyorum sende kayboluyorsun aklımdan. Aslında sen diye bir şeyde yok, senide ben kendi aklımda yaratıyorum. 

Küçük kız : Çay içmek ister misin? Tazedir çayımız.

Savaş : Tabii ya, çay. Sen orada bana çay vermemiştin. O boş bardak benden önce orada oturan birisinin bardağıydı, ben hayâl görmüş olmalıyım. 

Küçük kız : Eve gidelim, yemek ye, çay iç ve biraz uyu. Sana iyi gelir.  

Savaş : Ben hiçbir yere gitmiyorum. Sen gidiyorsun, uzaklaş benden, kimsin, nesin bilmiyorum ama fazla uzadı bu durum artık. 

Küçük kız : İçtiğin ilk çayı beğenmiştin. Daha da beğeneceksin. 

          Savaş arkasını döner ve hızlı adımlarla oradan uzaklaşmaya başlar. 

PLAN 22 :  

Dış, gündüz.  

Savaş, küçük kız. Ormanlık arazi içinde ikisi beraber eve doğru yürürler. Bir yandan da konuşurlar. 

- 

Savaş : Onca ders, mastır, doktora derken kafam sağlam kalmıştı. Şimdi gerçekliğinden bile şüphe ettiğim bir kızın elinden tutmuş evine gidiyorum. 

Küçük kız : Elim terledi. 

Savaş : Korkmuyor musun ormanda tek başına gezmeye? 

Küçük kız : Bizden başka kimse yok ki  buralarda. 

Savaş : Ayı, kurt yada ne bileyim başka hayvanlar yok mu? 

Küçük kız : Onlar hayvan neden korkayım ki? 

Savaş : Doğru ya... 

Küçük kız : Bebeğimin adını sana söylemiş miydim? Adı Asiye. 

Savaş : Safiye, Asiye. Güzel bir uyum var aranızda galiba. 

Küçük kız : işte geldik! 

          Savaş eve doğru döner, güzel ağaçlar arasında bir evdir. Savaş eve bakınmaya başlar.

PLAN 23 :  

Dış, gündüz.  

Küçük kızın evinin önü. Savaş, Anne, küçük kız, oyuncak bebek. Savaş eve bakınırken evden Anne Savaş’ ı görür ve dışarı çıkar. Anne dışarı çıktığında yaşlı halindedir. Küçük kız Savaş’ ın arkasında durduğu yerde yoktur.  

- 

Anne : Buyur oğlum, nereye bakmıştın? 

Savaş : ( Arkasına döner, küçük kız yok olmuştur. Şaşkınlık yaşar, garipser ve kem küm ifadesiyle ) Ee, ben, araba. Evet, arabam bozuldu. Bir telefon bulabilir miyim acaba diye bakınıyordum? 

Küçük kız : ( Yaşı ilerlemiş yetişkin haliyle evin yanında görünür ) Kimmiş anne, ne olmuş hayır ola? 

Anne : Gel kızım gel, arabası bozulmuş bu gencin. 

Küçük kız : Arabayı burada nereye getirebildin ki bozasın? Zor çıkar buraya araba. 

Savaş : Şu tarafta, ormanın altındaki yolda kaldı arabam. 

Anne : Ula oğlum, oradan buraya nasıl yürüdün, yarım günlük yol var neredeyse arada? 

Savaş : O kadar olmamıştır, 1 saat belki yürüdüm. 

Küçük kız :