Bugün çok özel bir gün; 23 Nisan! Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız. 23 Nisan, 1920 de meclis kuruldu ve Atamız bu günü çocuklara armağan etti.

Taşıdığı anlam itibariyle ulusal ve uluslararası nitelikte kutlanan tek çocuk bayramı bizim ülkemizde. Bu 23 Nisan sabahında, Türkiye’de çocukluk kaça ayrılıyor diye düşündüm. 

Kentli çocuklar, kırsal kesimde çocuklar, varoş çocukları, töre kurallarına zorlanan çocuklar, sokak çocukları, kimsesiz çocuklar, isçi çocuklar, okula gidemeyen veya gönderilmeyen çocuklar, küçük yaşta başı kapatılmaya zorlanan kız çocukları, dayak ve çeşitli istismarlara uğrayan çocuklar… 

Dünyadaki en özel çocuk bayramına sahip olup birçok şeye sahip olamayan çocuklar... Kız çocukları, erkek çocukları; BİZİM ÇOCUKLARIMIZ... 

Hâlâ sokakta dilendirilen, kâğıt mendil satmaktan arabaların camlarını silmeye zorlanan minicik çocuklar… Doğru dürüst bir çocuk kitabına hasret çocuklar… Okulunda yeterli araç gerece ve kırtasiye malzemesi olmayan çocuklar… Karda, kışta onu üşütmeyecek giysisi ve ayakkabısı olmayan, zaman zaman beşik kertmesi gibi ilkel, feodal törelerin kurbanı olan çocuklar… Sıcak bir çorbaya hasret, yetersiz beslenen, devlet yuvalarının bazılarında cinsel taciz ve şiddete maruz kalan dayakçı bir eğitim sisteminde büyüyen çocuklar… Minicik yaşlarında tiner koklayarak sokakta yaşamını sürdürmeye çalışan çocuklar… Büyük kentlerde, binaların arasında oyun alanı bulamayan, test üzerine test çözerek, ne için sınava girmek zorunda olduğunu bir türlü kavrayamayan, büyüklerin her dediğine " evet " demek zorunda kalan pasif, yeteneklerini geliştiremeyen birer birey olmak zorunda kalan ezberci bir eğitim sisteminde özgüveni eksik olarak yasama tutunmaya çalışan çocuklar… 

Sanat ve bilimden uzak yetişen çocukların her türlü istismara ve bazı cemiyetlerin tuzağına düşmeleri ne kadar olasıdır? 

UNICEF raporunda, Türkiye' de 15 yaşından küçük çocukların % 27'sinin yoksulluk içinde yaşamakta olduğu, kırsal kesimdeyse bu oranın % 46 olduğu saptanmış. 2007 yılında, her 5 çocuktan birisinin çalıştığı, bunların % 76.9' unun tarım kesiminde olduğu da belirtilmiş bu raporda.
Bugün 23 Nisan, daha çok umutlu bir resim çizmek isterdi gönlüm. Çocuklarımızın hak ettiği şeyleri yaşamasını dilerdim. Dilim varmıyor gerisine…  

23 Nisan sabahı, bunlar geçti aklımdan. Hiç olmazsa birer hikâye kitabi gönderme çabası olsaydı bir yerlerde. Ne sevinirdi o minik yürekler... Biraz buruldum bu 23 Nisan. 

Sevgiyle kalın.