Arada bir bulutların gölgesi düşse de güneşli, güzel bir akşamüstü.  Yaşam mücadelesi içinde göz açıp kapayıncaya kadar geçen, uzun bir çalışma gününün ardından, köylüler bir an önce evlerine ulaşma isteğindeler. İşte tam bu sırada havada daireler çizerek uçan bir kuş dikkatlerini çeker.  Kim bilir belki o da bir yerlere yetişme telaşı içinde, coşkuyla dönüp durmaktadır. Köylüler bir yandan kuşun havada süzülüşünü izlerken, bir yandan da ne denli acıkmış olduklarının farkına varırlar. Kabaran iştahlarla birlikte kuş, artık onların gözünde canlılığını yitirip, yerini fırında çıtır çıtır kızarmış, leziz bir et parçasına bırakır; açlık, yokluk, güzelliklerin önüne geçer, sadece temel ihtiyaçlar düşünülür.   

Oysa büyükannesinin omzunda rahatça oturan küçük kız, güneşin, temiz havanın, doğanın tadını çıkarmakla meşgul. O hayatından memnun, yaşamla mücadelesi henüz tam olarak başlamamış. Bir yandan Fen Bilgisi dersinde öğrendiklerini hatırlarken, bir yandan kuşu saf bir ilgiyle izliyor, kuşun hareketlerini bir uçağın kuş misali uçuşuyla özdeşleştirirken, bir yandan da kanatlarını çırpışını, onları nasıl bu kadar zarif ve uyumlu hareket ettirebildiğini, kanatlarının yapısını, tüylerinin yumuşaklığını, parlaklığını hayranlıkla inceliyor.  Onunla karnını doyurmayı aklına getirmiyor, tıpkı yanındaki büyüklerin de onun yaşındayken yaptığı gibi -- ama onun yaşamı farklı olacak, onun kuşları silahsız, savaşsız, barış ve huzur dolu, daha medeni bir dünyaya doğru özgürce kanat çırpacak.