Küçük bir kadın yaşar sıradan evinde. Bedeni küçük dünyası tüm evren!

Ufku büyüdükçe içine sığmaz ruhu, taşar yaşadığı dairenin duvarlarından bahçelere, denizlere, bulutlara... Kocasına görevleri kadar yakın, görevlerinde kendine kilometrelerce uzak! Beşle çarpılmış beş duyusu günün sonunda sıfırlanmış, mutfak robotu görevini başarıyla bitirip uyku vakti geldiğinde hiçbir telinin titremediği vücudunu yatağa bırakıp ışığı ve gözlerini kapadığında, hayâl evine gün ışığına açar gözlerini.

Pencereleri yeşile maviye açılan, içinde hayatın gezindiği eve... Önceki yaşamların ruhunu taşıyan ikinci el eşyalarla, renklerle, içinden ışık geçen eski camlarla süslediği eve... Bir adam girer kapıdan, kendisine bakan, gören, dokunan... Sevgi soslarıyla pişirdiği yemekler arkadaşlıklarının paylaşımıyla doyumsuz ziyafete dönüşür... Ruhlarını yıkadıkları aşkla bir yastıkta uyurlar... Duyuları kefenlerinden kurtulup güleç melekler gibi bedenine yayılır... Sun-î teneffüsün yerini gerçek oksijen alır ve kadın o anlarda artık gerçekten nefes alır!

Bütün gün hayata teğet geçmiş varlığı kanlanır canlanır, nabzını hisseder, buz kesmiş vücudu sıcacık olur... Cesediyle gezindiği gerçek evden sevdiği sevildiği hayâl evine geçmiş, yaşayan bir insankadın olmuştur şimdi... İçine hapsettiği ruhu dört bir yandan yansır güldüren aynalar gibi... Öylesine gerçektir ki o anlarda kopyası değil tam kendisi! Gözle bakılan, elle tutulan hiçbir gerçek kendi kadar gerçek olamaz kimsenin... Ne de hayâllerindeki küçük kadın kadının...