Ben… kendim... kim - im... Ben kendimim... imim... im... evet, ben imim... Hayatın her zaman her şey olduğuna, bazen hiç bir şey olmadığına inanan birisiyim. Akdeniz’ in Çukurova’ sında dünyaya gözlerini açan, zamanla, inatla gönlünü Ankara rüzgârına kaptıran, denizi olmayan bu şehrin açığını kapatmakta ısrarlı bir iyimserim.

 

Hepsinden önce insanım; olabildiğimce! Sonra bir hekimim ve kadın olarak var olmaktan, mutluluk duyan çocuksu bir insanım. Çocukları izleyen bir izciyim. Onların hayatta bir iz, bir giz olduğuna inanan bir güzel - im. Aynalara ve kendine küsmeyen bir barışseverim. Ama bütün dünyada olan bitenlere küsen bir barışsever! Barışı ve seveni bulmanın güçlüğünü yaşamış, dostu, dostluğu hep aramış bir gönül dostuyum. Kendime dostum. Ama en büyük düşmanı da kendi olan bir alçağım aynı zamanda. Zamana fark atmaya ve kazıklamaya çalışan bir sarkacım; sallanmaktan hiç hoşlanmayan! Hep on ikiye hedefli bir anım.

 

Elimden geldiğince yaptığım her şeyin en iyisini yapmaktan yanayım. Doğru olmayı, dobra dobra konuşmayı, sözü ve üzerinde durmayı sevenim.

        

Bazen unutur, düş kurarım. Sevdiklerime, sevdiğim şeylere düşkünüm. Boşluktan, hiçbir şey yapmamaktan nefret ederim. Hayatı ve insanların hayata verdiği rengi severim. İnsanlara ve kendime çok gülerim… Hem de çok!

         

Rüzgâra kapılmış gibi giderim ama bazen rüzgârımı yitiririm. Az biraz tembelim. Sabırlıyım ama heyecanlandığımda sabırsızım. Arada bir deli olup olmadığımı düşünürüm. Yüreğim hayata karşı aşkla doludur. Bu sebeple bazı anlar yerle bir olurum...

 

Canım istemezse bir o kadarda cimri olurum hayata ve insanlara karşı; Harpagon yanımda bonkör kalır. 

 

Ölümün hep vakitsiz olduğunu düşünen bir periyim. Yine de her sabah yaşadığıma şükrederim...

 

Sanırım, babamın dediği kadarıyla ben deniz gibiyim. Dalgalanıp dalgalanıp durulur, bazen cam gibi duru, bazen de bulanık olurum. Bu yaşına kadar kendisine ve hayata aşık, içindekilerle yaşamaya alışık bir melankoliğim.