İnsan öz olarak, erdem sahibidir. Yaratıcıdır. Dosttur ve sevgi doludur. İyiyi kötüden, yanlışı doğrudan ayırt edebilme yeteneğine sahiptir. İnsanoğlu bu güzel özelliklere sahip olduğunun bilincine varması için savaşlar, kıtlıklar, hastalıklar, yanılgıların yarattığı pişmanlıklar ve açgözlü tutkuların getirdiği kayıplar yaşamıştır. Bu uzun ve sancılı geçmişin zenginliği içinde başını döndürecek, daha lüks bir şeyler aramıştır sürekli. İnsanlık tarihinde yaşanan onca kötü olaya karşın içimizde hep bizi daha iyiye götüreceğine inandığımız, o pırıl pırıl parlayan geleceğin düşü, her tökezleyişimizde bizi kamçılar. “ Her şey daha iyi olacak! Umudunu kaybetme! Olgunluk zorluktan geçer. Kötüyü bilmeden iyiyi anlayamazsın; insan düşe kalka büyür... ” öğütleriyle her tökezleyişte yeniden doğruluruz. Bu parlak geleceğe kavuşma özlemi, bütün hatalarımızın, yanılgılarımızın ve saplantılarımızın karanlık utancından çekip çıkarır bizi. İçimizde daha ahlâklı, daha erdemli, daha güçlü, daha iyi, daha daha başka biri vardır. Hayalî bir ışıltıyla da olsa, bir görünüp bir kaybolan güzellikler gibi içimizde başka birinin varlığına inanırız. Ona, ' içimizdeki çocuk, ruh, tanrı, pozitif enerji, iç ses ya da benlik' gibi değişik adlar ve anlamlar yükleriz.

              Yani, bunca laf ettikten sonra özet olarak diyeceğim söz şudur:  ( ………. )

              Duyamadınız mı ?

Evet, bizler, çoğu zaman öylesine küçük hesaplarla uğraşırız ki seslenişleri duyamayız. İnsan olmanın o zorlu iniş çıkışlarında, yaşam mücadelesinin yorgunluğunda, övüncündeyken yaptığımız küçük hesaplarla sayıları sayılara ekleriz. Bu hesapların sonunda bir bakarız ki düşlerimizden, içimizdeki o güzelliklerden epeyce uzaklardayız. Oysa insan özündeki zenginlikten uzaklaşmamalı! Bunun için ilk olarak kibirden arınmalı; yalanın kolaylığından, korkularından, fırsatçılıktan, sahtecilikten, özentiden, adaletsizlikten ve tembellikten arınmalı. İnsan olma gerçeğinin o deneyimsiz çizgilerinden kendine tuzaklar örmemeli! Kendi zayıflıklarına yakalanmamak için tuzağa düşmüşçesine çırpınmamak için, kendi özünden uzaklaşmamalı.

               İnsanlık; sosyal yaşantı ve medeniyetin gelişim yollarında ilerliyor. Bu gelişim yolunda benliğimizden uzaklaşmamalıyız.

               Akılı bir insan geleceğini düşünerek önlem almayı her zaman hatırlayan insandır. En önemli önlemse: özümüzü unutmamaktır.