Ey cananım! Beni gökkuşağının renkleriyle sev. Görmek istersen kibritini zifiri karanlıkta çakma! Ben hep bendeyim; sen sakın meraklanma! Belki tozlanmıştır gözbebeklerin beni göremezsin. Körelmişse kalbin, sevemezsin. Bırak, sevdamız uzun doğum sancılarının ardından doğsun. Sen babası ol, ben de annesi. Yavrumuza birlikte bakalım. Yavrumuzu beni sevdiğin gibi gökkuşağının renkleriyle sev. Adı mı; Çınar olsun. Belki güçlü, sağlam kolları olur. Kim bilir? Bizi kollarına alır, sarar sarmalar, yaz ateşinde ılık ılık eser… Kışları yüreğimizi ısıtır, gözlerimizi yakar. 

Beni sakın yavrumuzla gecenin karanlığında bırakma, güneşin ateşine de salma. Sen, ben yavrumuzu aşkla sevelim. Sevdayla dövüp tavına getirelim; koca adam edip göklere erdirelim. 

         Gün olur çınarımız aşkla çiçeklenir. Gözlerinde yıldızlar parıldar. Kollarına  bülbülleri alır. Bülbüller sevdamızın nağmelerini şakırdar. Biz ne mi yaparız? Âşıkların yaptığını…  

Hatıralar korlanır, ümitler konuşur. Dilimiz susar, gözler kapanır; yürekler dile gelir, eller açılır; hastalığa şifa için dualar okunur. Eğer şifa bulunursa sona erer doğum sancıları. Çınarımız alır alın yazısını.