Ara sıra memleketime geldiğimde tanıyamıyorum. Hiçbir yazar, hiçbir fikir adamı küçüklerin üzerinde durmuyorlar. Kaleme bile almıyorlar. Onlar almayınca kimsenin de haberi olmuyor. Zaten bazı yazarları hiç anlamam. Her şeyleri tamammış gibi yazarlar! Bazı değişiklikler bayağı rahatsız edici bir hâl almış. İşte kendisi oldukça küçük ama öz saygılı insanlar için büyük ve önemli bir nokta: Bahşiş arsızlığı! Oturarak bir şey yiyorsunuz. Hesap 9 ile 20 TL arasında geliyor. Bahşiş vermenin yazılı olmayan kanunu yüzde ondur! Aman vermeye mecbursunuz anlamı çıkmasın! Bahşiş, memnun kalınırsa verilir yoksa verilmez! Diyelim vereceksiniz, yüzde sıfırla yüzden on arasıdır. Yani en çok yüzde ondur. Çok memnun kaldıysanız yüzde on beş olabilir. Garsona vermek için paranızı bozmanızı istiyorsunuz. Varsayalım, on lira verdiniz. Normal olarak üstünün bir bütün beş bir de bozulmuş beş lira olarak gelmesi gerekir. Adam size iki beş lira getiriyor. Nerden baksanız 9 TL ile 20 TL arası bahşişi, 90 kuruşla 2 lira olması gerekir. Sizin 5 lira bırakmanızı istiyor. Sonra anlaşılıyor ki 1 lirası da bol!  

Bu bir kez değil, çok defa tekrarlanınca beni üzdü. Daha önceki yılları anımsadım. Arkadaşlarımı anımsadım. Kendimi anımsadım. İlkokulda, ortaokuldayken tatil çalışmalarımızda ilk bahşişimiz verildiği zaman utancından ağlayanlarımızı hatırladım. O günler çok zengindi…