Ardından kurallar gelmiştir, ama yeterli olmamıştır. Sonra ağaçlar, dağlar, ay, güneş yardıma çağırılmıştır. Bereket için, bol ürün için, az savaş çok barış için. İnsanların çoğalması karşısında ne ağaçlar, ne dağlar, ne ay ve ne de güneş sorunların çözümüne yardımcı olamamaya başlamıştır. Bu kez de göklerden güçlü tanrılar yardıma çağırılmıştır. Güçlü tek tanrılar. İnsanları korusun, kollasın, yol yordam öğretsinler diye.

İnsan bu yine becerememiş yine yoldan çıkmıştır. Barışı ve aklı bırakmış, savaşı baş tacı etmiştir. Üretmiş, paylaşamamış; acıyı çoğaltmış, mutluluğu huzuru ötelemiştir. Tanrı her seferinde acıyarak, üzülerek insanlara yeni öğretilerle gelmiştir. Ama bir gün O da “ Artık yeter ” demiştir. " Bu son öğretim, son kurallarım size ”. " Bundan sonrası size kaldı. Artık siz bilirsiniz ".

Ardından kutsal öğretiler, düşünen insanlarca yeniden yorumlanmaya çalışılmış; üretim ve tüketim yeniden düzenlenmiş, acı ve savaş azaltılmaya, barış ve mutluluk çoğaltılmaya çalışılmıştır. İnsan bu, içinden kötülüğü öyle kolay kolay atmaz ki. Yine savaşlar yine kavgalar. Son bir çare kalmıştır artık sorunlara çözüm olarak: Sevgi.

Sevgi insana neler veremezdi ki? Çok. Barış, bol üretim, adil ve doyurucu bir tüketim, insanlara mutluluk ve huzur. Bir zamanda sevginin peşinde koşularak, iç huzur kazanılmaya çalışılmış, mutlu günler geçirilmiştir.

Ama bir gün, kıskançlık, sevginin  o sinsi düşmanı, yüzünü göstermiş; insanı " seve seve " tüketmiş, yok etmiştir.

Şimdi insanoğlu, insan için yeniden arayışlar peşindedir. Ama önce o sevgide boğulmamış " insanı " bulmak zorundadır.