İyi gün dostu olmayı beceremedim ben..

Rakının yanındaki balık, kahvenin içindeki krema, uçurtmanın kuyruğu, şölenlerde havai fişek gösterisi olamadım.. Sevemedim mutlu günlerinde sevinçten dansetmeyi dostlarımın.. Hasetliğimden mi, kıskançlık mı? Değil.. Billahi değil.. Ben de sevindim en az ' onlar ' kadar.. Belki daha çok.. Ama yalan gösteriler sunmadım, sahte gülücükler atmadım tüm sevincime karşı.. Mutluluktan ağladım dostlarımın başarısına, sevincine de; göstermedim göz yaşlarımı..

Ben daha çok; ekmek ve şarap olmayı sevdim soğuk kış gecelerinde, pastanın büyük dilimini yanımdakine bırakmayı.. açlıkta katık etmeyi sevdim soğanı, bir lokma kuru ekmeğe.. ' Çarparsan, ben de çarparım ' diyebilmeyi sevdim o en zor günlerinde sevdiklerimin.. Bir omuz olabilmeyi ve ağlayabilmeyi kana kana beraber..

Ve aramadım mutlu günlerimde kimsecikleri.. Ne gerek vardı gösterilere, alkışlara..

Ama aramadım da başım sıkıştığında, yıldızları göremediğimde bulutlu gecelerimde.. Bilmedim mi, arasam ' iki eli kanda olsa ' geleceklerini.. Bilmedim mi, benimle ağlayıp benimle olacaklarını.. bildim de aramadım..

Ben acımı yalnız sevdim.. her zaman bildim paylaştıkça azalacağını.. ama dedim ya, ben acımı yalnız sevdim..