Kalpteki her  vuruş bir yaşam notasıdır aslında. Biz bilmeyiz bunu, ama olsun, yaşamın ritmine  uyumun izlerini taşır nabız. Sesler bir araya geldi mi kalbinizin yaşam ritmi değişir. Yaşam başka bir yerdir, müzik ayrı dünyada yaşar. Şiir de  başka bir yerde yaşar, müziğe komşu bir yerlerde. Bu nedenle içimde ikiz gibi oluşlarıyla saklarım, şiiri de müziği de.

O ritmi duyduğum zaman, nerede olursam olayım, bir yolculuğa çıkarım… Önce adımlarım şarkı söyler, sonra ben şiir olurum. Ardından, sazlar çalınır gönlümün bahçelerinde…

Her ne ise yolculuğumu başlatan, ya bir sızı verir derinlerde bir yerlerden, ya da bir fırtına kopartır ki   al başına derdi!

Sonra şarkı içinde bir başka şarkıdır başlar… İşte gerçek olan odur. Müzikteki  ölçütüm de bu işte… İçimdeki şarkıyı bana getiren. Benim gerçek müziğim… Kalbimin kendini bilmez ritmi ile birlikte söylediği zaman, ben müziğin yaşadığı o ayrı dünyaya giderim.

Bana bunları dans eden parmaklarla yazdıran şu melodi nereden geliyor bu da çok önemli…Nedeni  mi?  Ben onun geldiği yere giderim, ondan. Benim burada kalmama olanak var mı? Bir sahile giderim şimdi. Durur muyum? Belki ağlarım, batan bir güneş var belki orada. Bir rüzgar gelir geçer yanı başımdan? Belki paylaşırım rüzgarı kumlarla, belki de bencilliğime yol verir kendime saklarım. Kim bilir? Üşürüm belki, belki de kumları ısıtan ben olurum. Belki gemiler geçer, belki kitaplar vardır kamaralarında, alır bir solukta okurum. Ya da hepsi birden olur gittiğim o yerde.

Orası  burası işte.

Düşünüyorum, şimdi ne olacak? Kim götürecek beni buradan? Yakaladığım birkaç nota varsa eğer kanadına biner  döner gelirim, baktım notaları kalbim alıkoymuş, kalıveririm de, hiç belli olmaz!