Kayalıklara doğru yavaşça ilerledi, adımları geri geri gidiyordu sanki. Bir yanı bir an önce bu işi bitirmek isterken, bir parçası da direniyordu.  Gerçekten istiyor muydu bilinmeyene gitmeyi? Elindeki zarfı yere bıraktı.  “ Bu benim seçimim, ölümümden hiç kimse sorumlu değildir ” diye yazmıştı. Bir adım daha yaklaştı kenara, sonuna gelmişti işte… Uzaklara baktı, önünde uçsuz bucaksız uzanan koyu mavi suların derinliğine daldı gitti gözleri.   Düşündü, düşündükçe hatırladı, hatırladıkça gözleri doldu, boğulacak gibi hissetti kendini. Birden kendine geldi, önüne baktı, aşağıda kıyı boyunca uzanan kayalığı gördü, güneşin sulardaki pırıltısına dikti gözlerini, onu çağırıyordu, kendini boşluğa bırakıvermenin çekiciliğine kapılır gibi oldu. Başı döndü, sendeledi, kalbinin atışları hızlandı, farkında olmadan bir adım geriledi. Gerçekten bunu mu istiyordu?? Yoksa kalmalı, mücadele etmeli miydi her şeye rağmen? Bir an düşündü, yine bocaladı, gözleri buğulandı yeniden.  Esinti çıkmıştı, ürperdiğini hissetti. Arkasına baktı ve ağacı gördü, son dakikaların tek tanığını. Rüzgarda sallanan dallarını uzatarak, yapraklarıyla onu sarmalamaya çalışıyor, vargücüyle onu durdurmak istiyor gibiydi.  Birden içi ısındı, buruk bir gülümseme belirdi yüzünde…  

Zarf rüzgarın etkisiyle savrularak yavaş yavaş, döne döne bir kelebek edasıyla uçtu sonsuzluğa…