Yaşam düş kırıklıklarıyla dolu. Bazen kendimizi olayların akışına kaptırıp büyük umutlar filizlendiriyoruz. Ancak, zaman zaman umutlar gerçeğe dönüşmeyebiliyor. Umutlarımızın nefesi gerçeğin acımasızlık yokuşunda tıkanabiliyor ... 

Yaşamın her evresinde, toplumun her kesiminde düş kırıklıkları var. Babasız, annesi çaresiz hastalığa yakalanmış bir genç, bu acı gerçekten kurtulmak için nice umutlar biriktirip sürüyle beklenti içine giriyor. Tıp okuyup annesinin hastalığına çözüm bularak, çok para kazanıp ona çektiği acıları unutturmak için güzel olanaklar sağlayacak, ona torun verip hasret kaldığı aile sıcaklığına kavuşturacak... 

Hayata bu umutlarla başlayan ancak bir yandan annesinin hastalığına ek olarak evdeki sorunlarla bunalan genç, bir yandan elinden geldiğince para kazanıp araya okulu sıkıştırıyor ve yıllar geçtikçe anlıyor ki umutları gerçeğe dönüşmeye çok uzak. 

 İşte böyle zamanlarda çıkmaz bir sokaktan çıkış yolu aramaya başlar insan ve çoğu zaman başarısız olduğu hayatı bitirmeyi düşünür. Her şey artık olabileceğinin en kötü halindedir. O anda kapkaranlık hayatına bir ışık doğuverir insanın. Hayatın kuralıdır bu.. Havadan yere bırakılan top gibi en dibe vurduktan sonra zıplar ve yükselir. İnsan aslında bu duruma kendi kendini düşürdüğünü anlar. Gerçekleşmesi zor umutları kendine ” hedef ” olarak belirlemiştir çünkü. Umutlarımız hedef olmamalıdır. Hedef, gerçekçi düşünülerek saptanan bir olgudur. İnsan bunu anlayınca hayatı bitirmektense oyunu kuralına göre oynamanın; yani çıkmaz sokaktan çıkmaktansa geriye dönmenin daha mantıklı olduğunu kavrar. 

Aynı genç, akşamları eve hayal kırıklıklarıyla dönmektense sevinçle dönmenin bile annesi için iyi olduğunu kavrayınca hayat daha güzel gözükür gözüne. Kendi yolunu hayat gerçekçiliğine paralel çizmesi gerekmektedir. 

Dolayısıyla, insan kendi kendini astığı ipten yalnız kendi kendini kurtarabilir. Aynen uçurumun kenarındaki adamı kendi gölgesinin ağaca bağladığı gibi..