Bir şeyi tanımlamak çok zor iştir. Özellikle göreceli kavramlara genel tanımlar bulmak neredeyse olanaksızdır. Mutluluğu tanımını genellemek hiç kolay değil. Bana göre bu tanımı yapmanın en güzel yolu geçmişe bakmak, geçmişte insanların nasıl mutlu olmuş olduğunu gözlemlemek.

İnsanların, geçmişte elektriğin, televizyonun, bilgisayarın olmadığı bir dünyada günlerini nasıl geçirdiklerini hep merak etmişimdir. Geçmişte, insanlar arasında doğrudan gönülden gönüle akan bir konuşma yolu vardı. Bunun sonucunda insanlar birbirlerine iyice bağlıydılar. Onların günümüzdeki problemlerin hiç birinden haberi yoktu. Çevre kirliliği, terör, geçim sıkıntısı... O günlerde fakirlik yok muydu? Elbette vardı. Ancak bu bir dert değildi çünkü insanlar birbirlerine sıkı sıkı bağlıydılar. Hem aile içinde hem de aile dışında. O zamanlar komşusu açken tok yatan insanlar yoktu. İnsanların elinde teknolojik oyuncaklar yerine sıkı gönül bağları vardı; mutlulardı!...

Onlara göre mutluluk her ne şartta olursa olsun sevmek, yardım etmek ve sevdiklerinin yanında olmaktı…

Ancak burada bir soruna karşılaşıyoruz: Bu tanım günümüzde de genel ve geçerli bir kavram mı acaba? Günümüzde bilim ve teknolojideki gelişmelere ayak uydurmak bir hayli zor. Bunun da nedeni insanlardaki tükenmek bilmeyen açlık mı? Günümüzde mutluluk anlayışının tükeniş nedeni bu olabilir. Yalnız benim buna mutluluk demeye dilim varmıyor. İnsanlar artık bir kez yaptığını bir daha yapmıyor. Bir kez giydiğini bir daha giymiyor, saç modelinden eğlenceye kadar her alanda sürekli yeni şeyler bulup bunları hızla tüketmenin peşinde koşuyor.

Hatta buna dostluk, sevgi gibi yüce kavramlar da dahil…

Günümüzde eskiden mutluluğa dair ne varsa git gide yok oluyor. Yani, temeli sevgiye, dostluğa, yardımlaşmaya dayalı mutluluk yok artık. Abidin DİNO’ nun resimlediği gibi bir yatakta bütün aile yatıp üzerlerine su damlarken mutlu kalabilen insanlar natürmort..

Artık mutlu değiliz...