Dağılmış, dört bir yanda koşturuyorlar birbiri ardınca. 

Bazıları el ele tutuşmuş, bazısı alabildiğine özgür, bağımsız olma telâşında. 

Kimi kısa, kimi uzun olmanın yanı sıra çocuksu! Bazısı saçlarını iki yanda toplamış; bazısı da alabros tıraşlı. Kimi kavgacı, kimi de alabildiğine sessiz. Birileri bir diğerinin saçını çekiştiriyor; diğer birileri de bir diğerinin ardından koşuyor. Kaçanı var; kovalayanı var. Düşüp dizini yaralayanı da cabası…  

Mızıkçısı, uslusu, ağır başlısı, " Büyüyünce kesin afet olacak bu! " dedirteni, hoppa kılıklısı, çapkın bakışlısı, sinirlisi, dingini, huzurevi sakini gibisi var. 

İçlerinde toplum baskısıyla büyütüleni var. Asi olup şimdiden her şeye meydan okuyanı da var; daha doğmamışı, içeride kalıp dışarı çıkamamışı da. 

Süslüsü, rüküşü, sadesi var bir de! Konuşması, gülmesi, saçı başı darmadağın olanı da var. 

Bir de içlerinde İnadına öğretmen çocuğu olanı var. Her şeyi derli toplu, dersleri de iyi. Örnek olanı var; ders alınanı da.  

Aileden yana şanslı olanı, sorunlusu var. Tek çocuk olanı da burada, kalabalık aile görmüşü de! Memur çocuğu da var; ruhunu, bedenini satanın çocuğu da! 

Gözü diğerinin oyununda, oyuncağında olanı var; kendi oyunuyla geçinip gideni de. 

Neyse işte, hepsinin bir kendine özgülüğü var. Beraberce oynuyorlar öyle; gülüp ağlaşıyorlar. Gidip geliyorlar; bir o yana, bir bu yana. Hepsi zihnimin oyun parkında şimdi.

Dağılmış, dört bir yanda  koşturuyorlar birbiri ardınca.

Yaramaz cümlelerim...