BU YAPIT VEYA BU YAZARIMIZ İÇİN  DİLE GETİRİLENLER...

Kendi Kaleminden: BU BİR ÖZGEÇMİŞ: 1971 de mecburi bir tanışma dünyayla. Kolay bir doğumla gelmişim… Ağabeyim öyle dikkat çekici bir çocukmuş ki benim nasıl büyüdüğümü kimse hatırlamıyor. İlkokulu öğrenci kayıran bir öğretmenin sınıfında – onun da gözüne girerek -tamamladığımda, hayatta bir şeylerin kaçınılmaz olduğunu anladım. Ortaokulda kompozisyonda iyi olduğumu öğretmenim söyleyene kadar bilmiyordum. O dönem çok okuduğumu hatırlıyorum. Dünya klasiklerini seri bir şekilde okuyordum. Bu arada sosyal bir öğrenciydim. Atatürk oratoryosu hala ezberimdedir… Lisede popüler kitaplardan okumadığım kalmamıştı… Lise son sınıfta tek dersten ( kimya ) bekleyerek  mezun oldum. Niye matematik bölümünden – üstelik - seçmediğim halde mezundum bilemiyorum. O dönemlerden üzerimde kalan tek yan etki artık kimyacılarla aynı havayı solumaya bile tahammül edemiyor oluşum. Bir de kardeşimle karşılıklı Atatürk Oratoryosunu sırf hafıza kontrolü babında bazı geceler söyleriz. Sonra üniversiteye hazırlandım. Ama amacım yoktu. Kazanamadım. Dil tarih coğrafyanın yetenek sınavında ertesi yıl bir başarı kazandım gerçi, ama bizimkiler ‘ Kızımız tiyatrocu olamaz ’  deyince bıraktım. Hatta başlayamadım demek daha doğru… Aşkla tanıştım. Hem üniversiteyi kazanamadım, hem de sevdiğim gencin kalbini. Yazdım.. Günlükler tutum. Şiirler yazdım. Yaşamayı hep sevdim. Dünü unutmadım ama saplantıda yapmadım . Kendi bakış açımda normalim. Deniz kızlarının varlığına inanıyorum. Masallar yazıyorum.  Çocukları seviyorum. Kendi çocuğumu dünyaya getirinceye kadar en iyi çocuklar yeğenlerim olacak. Erkek kardeşimi çoktan fazla  seviyorum… Tezgahtar olarak mağazalarda başladığım iş hayatım zamanla değişti. TRT’de, özel radyolarda, Türk Telekom’da ve Aycell’ de  farklı görevlerde çalıştım. Bu arada aklım başıma geldi. Yüksekokul bitirmiş de olayım dedim. Şimdi ikinci okulumu okuyorum. İşimin dışında bir hayatımın olmadığı bir dönemde www.sizedebiyat.com SiZedebiyat Edebiyat Enstitüsü ile tanıştım. Buraya nasıl geldim bilmiyorum. Yazacak çok şeyim var, ama iyi miyim değer miyim bilmiyorum. Değmeyecek bir yazıyı insanlara sunmak ve okutmak onlara hakaret, zamanlarını çalmak gibi geliyor bana. Ama paylaşmak da istiyorum. Şimdi 33 yaşındayım. Hala bekarım. Dünyada benim için çok önemli bir şey yok. Ama her gün doğan güneş yinede yüzüme vursun istiyorum. Korkum yok, kaygım yok… Küçük şeyleri büyüttüğüm gibi,  dev gibi problemleri de küçültebilirim. Müziği, dansı, resmi, tarihi, doğayı, nebatatı, vatanı, insanı, teknolojiyi, hayvanları, fotoğrafları, benim olan bir arabayı kullanmayı, yemek yapmayı, gezmeyi, uzun yürüyüşleri severim… Nice sevdiğim şey daha vardır mutlaka.  Ama ilk kez biyografi yazınca insan, defalarca yazdığı cv lere benzemediğine tanık oluyor işte.  Eksiklerimi zaman içinde tamamlarım artık.İzninizle….