BU YAPIT VEYA BU YAZARIMIZ İÇİN DİLE GETİRİLENLER...
|
Hüseyin Murat AÇIŞ |
Kendi Kaleminden: Önce büyük ve sıcacık bir merhaba... İstedim, verdim, aradım; yaşam dolu, üreten.. Bir büyük yıkımdan sonra, hiçbir şey olmamış gibi yeniden doğurmak masalımızı, sadece yaşayarak üstelik, belki de bu gücü bulabilmeyi umdum hep. Milattan sonra 1973 yılında aranıza katıldım. Tüm organik yaşam türlerinde olduğu gibi içinde bulunduğum ortama uyum sağlama becerisi gösterebildiğimden, şu ana değin yaşamımı sürdürebildim. Yaşadıklarımdan pek çok şey öğrendim. Yaşamayı hem çok sevmeyi hem de önemsememeyi, meselâ. Okumak, daha çabuk erişkinleştirirmiş; okudum okullarda ve sonra kitaplar okudum, bir dolu kitap. Eğitim beni pek etkileyemedi, hep afacandım okullarda okurken, kendimce deneyerek bulurdum tüm öğrenilmemesi gereken şeyleri... İtiraz ederdim durmadan, ve merak ederdim, olduğu gibi olamazdı hiçbir şey, neden öyleydi? Sordum durmadan. Oysa kitaplar pişmiş geliyordu önüme, doymuş geliyordu. Yanlış bir fikri de iddia etse, başından belli anlayabiliyordum. Dürüsttüler. İçtendiler. Yani sağ gösterip sol vurmuyorlardı, belki de bu yüzden çok büyük saygı duydum kitaplara karşı. Belki verilen emeğe karşı, belki her bir kitabın bir büyük emek oluşu, bir damla güzellik.. Böyle gördüm, görmek istedim... Enerjimi, üniversite eğitimimin ortalarından sonra yitirmeye başladım. Zaman kaybetmiştim, yıllar çabucak geçmişti. Ellerimde kalan, etkisi belirsiz sorularla dolu, kendimce güzel fakat gitgide yormaya başlayan anılar… Yaklaşık on yıl boyunca o kadar çok yalnız, çaresiz, bunalmış ve hep kendini tazelemek zorunda kalmıştım ki ürettiklerimi biçimlendirecek enerjiyi bulmam bile uzun zaman alacak gibi görünüyordu. Hâla öyle görünüyor ama bir şeyler yapmak istiyorum; kalbimin atışını, paylaşmak, nefes almak… Matematik mühendisi olarak mezun oldum; matematik öğretmeni olarak görev yapıyorum. Basılı birkaç kitap, basılmamış bir sürü şiir ve bir o kadar deneme var. Onlarla ilgileneceğim zamanı bekleyen ve ben bilmiyorum, ‘ yaşamak daha nasıl bir şey? ’ Yeterli bir ifade değilmiş, yanlış anlaşılır kesin, okudum ve yinelemek istiyorum; ‘ bu nasıl bir bunalmak? ’ Üreten insan, kendi yokluğunu bütünler, dolar. Tekrar üretebilmeyi diliyorum ki uzun ve bakımlı saçlarıyla değerli, güzel insan Hüseyin Avni Dede’ ye selâm olsun. Demişti o bana, “ Şiir çaredir, çaresizlik gibi de yaşanır...” Sevgiyle…
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
 |
 |
|
|
 |
 |