BU YAPIT VEYA BU YAZARIMIZ İÇİN  DİLE GETİRİLENLER...

Kendi Kaleminden: Ben kimim! Ne önemi var ki kimliğimin! Bildiğim tüm kara kalemler benimle uçtu sihirli halımda bu güne dek. Kimi zaman aşkımı yazdı; kimi zaman ağlattı beni. Kiminde hesaplar yaptırdı bana geleceğe dair. Kimin de geçmişimi masaya yatırdı. Neler yaşamışım göreyim diye... Ben her derdimde her sevindiğimde onlara anlattım yaşadıklarımı onlar da kaldı sırrım; kimseye anlatılmadı… Galiba kalemden sonra fark etmeden beyaz kâğıda da aşığım bunca yılda. İkisi de bilmez bunu. Belki de tek bilmedikleri sırrım bu benim... Sihirli halım ne zaman kristaller ülkesinde yalnız bırakırsa beni. Giydirip beyazlarımı uzatırsa yavaşça yatağıma ve yeşil çimenler örterse üzerimi o zaman bırakacağım kalemi, kâğıdı... Ben kimim? Kim kendini tanır ki ışığında; duygular yüzdüren çılgınım ben. Ben hâlâ çocuksu gülümsememle yaşlarını devirmiş ürkek bir ihtiyarım belki de. Ya görüntümden farklıysa ruhum... Daha durgun, daha solgun, daha kırılgan daha acısında yüreğim. Kim bilir geçenlerimi. Tarafsız beynim yüreğime soramaz ki, nedense pek anlaşamazlar ikisi... Ben kimim? '' Anlatma kendini!  Tanımadan okuyup sevsinler '' dediler biraz evvel kalem ve kâğıt. Boş kâğıdı silmeye başladı küçük afacan silgi, '' Biraz da benimle oyalan '' diyerek o arada. Hep söylenenin tersini yapmaya alışmışlığım var benim...  O yüzden yazıyorum kimliğimi. Kim bilir belki de tersini yapmamı istedikleri için kasıtlı '' yazma '' dediler. Belki de tek bilmediğim sırları bu onların da... Çiğdem derler bana. Bin dokuz yüz elli beşin on altı Şubat’ ında kucakladım gökyüzünü. İlkokulda sihirli halımı buldum yatağımın altında. Bir kalem bir kâğıt vardı püsküllerinde desem inandıramam değil mi? Başlamıştım kalemle oynaşmaya yaşım altı’ da. Şiirler okurdum bayramlarda. Ortaokul, lise münazaralar benden sorulurdu; en azından edebiyat öğretmenim öyle derdi. Sonra İngiltere’ de devam okumaya.  Ah üniversite!  O zamanlar âşık oldum Shakespeare' e 12. gecede. Bebeğime kibritçi kızı anlatırdım. Her gece başka acıklı sonla ta ki '' Anlatma çok üzülüyorum '' diyene kadar. Tek servetim dört çocuğum, kalemim kâğıdım, hatıralarım. '' Merhaba '',   SiZlere ben de katılıyorum, tanışacağım arkadaşlarım.