Beceri, doğal neşe, iyi niyet gibi manevi serveti ile kutsal okul haline getirdiği evimizde bütün ömrü boyunca bize destek olup mutluluğumuzu sağlayan annem dünyada tekdir.

Ahlâk, erdem, hoşgörülük gibi ruhsal sermayesi ve karşılık beklemeyen sevgi dolu çaba ve yorgunlukları ile bize hakiki analık sanatını aşılamıştır.

İstiklâl savaşında babamın şahadet haberini aldığında bitmez tükenmez sabrı ile;

-  " İnşallah görevini yerine getirebilmiştir " diyerek mahzun yüzünü gururlu tebessümü ile çevrelemiş, milli hislerinin ne kadar kuvvetli olduğunu ispatlamıştır.

Türk bayrağı, rap rap diyen asker adımları ve bando sesi en çok sevdiği şeylerin başında gelir. Asker babası, asker kocası ve henüz teğmen olan torunu ile kıvanç duyar.

Bir hayli ilerlemiş yaşına rağmen çağdaş medeniyete ayak uydurabilen anneme, yaklaşan ANNELER GÜNÜ için gönlünce bir armağan almak üzere birkaç gün evvel çarşıya çıkarmıştım. Girdiğimiz mağazada genç satıcı, dünyadaki misafirliğini sona erdirecek bu pamuk nineyi memnun etmek için ayağına yaşına uygun bir ayakkabı giydirdi. Annem ayakkabıya baktı, baktı, etrafını incitmekten korkan yumuşak bir sesle;

- " Evlât, bu pek hanım nine işi değil mi? " dedi. Gencin şaşırdığını görünce de;

- " Kınama evlat! Dünyada her şey kocar. Yalnız, kocamayan, gönüldür. Hem ben biraz da kadın değil miyim! " demez mi! Orayı da neşeye boğdu.

Tanrıdan bütün kalbimle dileğim sekiz yıl sonra yüzüncü doğum yılında, normal yaşantısına lâyık bir tarzda ANNELER GÜNÜNÜ hazırlayıp, kutlamamdır.